سند را امضا کنید، بدون اینکه جایی فرستاده شود

امضایی که کشیده، تایپ یا وارد شده و روی سند گذاشته می‌شود، همان چیزی است که معمولاً امضای الکترونیکی «ساده» نامیده می‌شود. در اتحادیهٔ اروپا، دادگاه نمی‌تواند آن را فقط به این خاطر که الکترونیکی است، به‌عنوان مدرک رد کند (مقررات eIDAS، مادهٔ ۲۵). در فرانسه، امضا صاحبش را مشخص می‌کند و رضایت او را نشان می‌دهد؛ امضای الکترونیکی باید بر روشی قابل اعتماد تکیه کند که آن را به سند پیوند دهد (قانون مدنی، مادهٔ ۱۳۶۷). تصویر یک امضا، مثل امضای اسکن‌شده، به‌تنهایی این شرط را برآورده نمی‌کند: اگر کسی آن را انکار نکند امضا به حساب می‌آید، ولی اگر انکار شود اعتبار چندانی ندارد (دیوان عالی کشور فرانسه، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۴).

برای سندهای روزمره معمولاً همین پذیرفته می‌شود: مدارک اجاره، گواهی‌ها، پیش‌فاکتورها، فرم‌های مدرسه یا انجمن. اگر اختلافی پیش بیاید، کسی که به سند استناد می‌کند باید ثابت کند چه کسی آن را امضا کرده است؛ ایمیل یا پیامی را که سند با آن فرستاده شده نگه دارید. فقط امضای «واجد شرایط» (با گواهی از یک ارائه‌دهندهٔ واجد شرایط) قابل اعتماد فرض می‌شود و با امضای دست‌نویس برابر است.

این ابزار مناسب نیست وقتی امضای واجد شرایط لازم است، وقتی قانون نوشته‌ای به خط خودتان را لازم می‌داند (ضمانت، اقرارنامهٔ بدهی)، برای وصیت‌نامه یا سندی که نزد سردفتر تنظیم می‌شود، یا وقتی طرف مقابل یک پلتفرم مشخص را الزامی می‌کند (بعضی قراردادهای وام یا بیمه، و برخی کارهای اداری). در این صورت، از ابزاری استفاده کنید که از شما خواسته‌اند.